Boom's profile[B]^[o]^[o]^[m]PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 31 ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน " ระยะทางพิสูจน์ม้า การเวลาพิสูจน์คน " จากคำกล่าวข้างต้นนี้ฉันเห็นด้วยกันมันมาก
ถเเรจะดูว่าม้าตัวนั้นดีหรือไม่ดี แข็งแรงหรือไม่แข็งแรงก็ดูจากระยะทางที่มันสามารถ
วิ่งพาเราไปได้ ม้าที่ดีก็ต้องวิ่งได้ไกล แรงไม่ตก .....
กาลเวลาพิสูจน์คน ก็เป็นตัวบอกว่าเวลาจะทำให้เราได้รู้เองว่าคนคนนั้นเป็นอย่างไร
แต่ที่ฉันสงสัยคือ เวลานานแค่ไหนเราถึงจะพิสูจน์คนได้ ระยะทางไกลแค่ไหนถึงจะพิสูจน์ม้าได้
ฉันห่างหายจากการเขียนสเปชนี้ไปนานเพราะไปเล่น hi5 แต่มาวันนี้ฉันหันกลับมาเขียนสเปช
นี่อีกครั้งเพื่อให้มันเป็นเหมือนสิ่งที่ช่วยรับฟังฉันเวลาที่ฉันต้องการจะระบาย
ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มากที่สุดในชีวิตกับปัญหาหลายๆอย่างที่มันรุ่มเร้ายิ่งกว่าโรคร้าย
ชีวิตตอนนี้เหมือนผู้ประสบภัยสึนามิที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรต่อไป ทุกอย่างดูมืดบอด
สิ่งสำคัญที่เป็นเหมือนความโชคดีที่ฉันหลงเหลืออยู่คือ เพื่อนผู้รอดชีวิตจากภัยเช่นเดียวกันกับฉัน
มีฉํนกับเขาสองคนที่รอดชีวิต เราผ่านอะไรด้วยกันมาค่อนข้างเยอะ เราลอยคอรอความช่วยเหลือ
จากผู้อื่นเหมือนๆกัน ความรู้สึกฉันข้างในมันให้ความรู้สึกที่ว่า ฉันไม่ใช่คนที่โชคร้ายอย่างที่สุด
เพราะอย่างน้อยฉันก็มีเพื่อนผู้รอดชีวิตเหมือนกัยฉัน คอยไปทุกๆที่ที่ฉันไป เพื่อนผู้นี้เรารู้จักมากันมา
เป็นระยะเวลานานพอสมควร สามปีครึ่ง !!! นานพอมั้นที่ฉันจะพิสูจน์เค้าว่าเค้าคือเพื่อนของฉัน
แต่แล้วพอมาวันนี้ เพื่อนคนเดียวที่ฉันมีตอนนี้ เขากำลังจะขึ้นฝั่ง โดยทิ้งฉันไว้ให้ลอยคออยู่กลางทะเล
เหมือนเคย โดยเขาบอกกับฉันว่า เขาขึ้นฝั่งไปดีแล้ว ฉันจะได้มีพื้นที่ในการเกาะขอนไม้มากขึ้น
ไม่ต้องมาแบ่งขอนไม้กับฉันอีก เขาทำเพื่อฉัน !!!!
สิ่งที่ฉันสงสัยตอนนี้คือ คนที่ฉันเห็นเขาเป็นเพื่อนมาตลอด ในความรู้สึกของเขาเคยเห็นฉันเป็นเพื่อนบ้างไหม
ตอนแรกฉันยากจะรู้ว่าสามปีครึ่งนี่มันเป็นเวลาที่น้อยเกินไปในการพิสูจน์คนใช่มั้ย
แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้และเข้าใจแล้วว่า มันไม่ใช่เวลาสามปีครึ่งหรอกที่ใช้เป็นเครื่องพิสูจน์คน
เพราะเวลาสามปีครึ่งนั้นมันเป็นเวลาแค่ของฉันคนเดียว
เวลาที่พิสูจน์เค้าจริงๆนั้น มันใช้เวลาแค่ สองสัปดาห์ ต่างหาก
สรุปว่า "กาลเวลาพิสูจน์คน" มันต้องเป็นเวลาของคนทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ซึ่งเวลาที่ทำให้ฉันได้รู้จักเค้าที่แท้จริงมันเป็นช่วงเวลา
แค่สองอาทิตย์ ไม่ใช่สามปีครึ่งเหมือนที่ฉันเข้าใจมาตอนแรก
June 21 น้อยใจตอนนี้อยู่ในภาวะจิตตกอย่างรุนแรง
การกระทำ คำพูด ของใครๆล้วนกระทบกับจิตใจอย่างรุนแรงที่สุด
เมื่อก่อนถ้าเป็นคำพูด การกระทำแบบนี้ คงไม่คิดมากขนาดนี้
แล้วนี่เราเป็นอะไร หรือว่าเราให้ความสำคัญกับคนอื่นมากเกินไป
หันมามองตัวเองได้แล้วบูม.........
อยากรู้ว่าคนรอบข้างมองเราแบบไหน
เห็นเราเป็นคนอย่างไง แต่ตอนนี้คิดได้เองแล้ว
เพราะการกระทำทุกอย่างที่แสดงออกมา
บางครั้งอยากทำพฤติกรรมเดียวกันนี้กับคนที่ทำกับเรานะ
แต่ก็ไม่กล้า ไม่รู้กลัวอาราย ต่อไปคงต้องใจแข็งกว่านี้
ทีเค้าทำกับเราเค้ายังไม่คิดอะไร แล้วถ้าเราทำกับเค้าคืนบ้างหล่ะ
จะได้รู้กับไปว่าสิ่งที่เค้าทำกับคนอื่นมันมีผลอย่างไร
"เอาใจเค้ามาใส่ใจเราสิ"
สิ่งนี้แหละที่อยากบอกกับคนที่มาทำกับกู
เหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่าง
เบื่อกับทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต
อารมณ์นี้อีกแล้ว จะมีมั้ยว่ะใครที่เข้าใจกูจริงๆซักที
พอกันสักทีกับวิถีชีวิตที่ตัวเองไม่ชอบ
หลายๆคนคงเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับชีวิตของเรานะ April 20 เริ่มนานมากเลยที่ไม่ได้มาอัพสเปช
เป็นเพราะว่าเล่น hi5 อยู่ไง ไม่ดีเลยเนอะ
ถ้าเราเกิดมาเป็นสเปชเราคงน้อยใจ
มันก็แน่อยู่แล้วแหละ คนเราชอบของใหม่กันทั้งนั้น
สิ่งใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิต ทำให้เรารู้สึกท้าทาย แต่ถ้าเราชิน
กับมันแล้วหล่ะก็ เราก็จะรู้สึกเฉยๆกับสิ่งๆนั้น และถ้ามีสิ่งใหม่เข้ามาอีก เราก็
จะไปจากสิ่งๆนั้นทันที เพราะว่าเราเห็นมันเป็นของเก่า เห็นมันเป็นของตายไง!!!!
สิ่งที่เราเห็นได้ชัด และใกล้ตัวเรามากที่สุดนั่นก็คือครอบครัว
หลายคนเห็นคนอื่นที่เพิ่งรู้จักกันวันสองวัน ดีกว่าครอยครัวตัวเอง
เชื่อคนนั้น ทั้งๆที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่คนในครอบครัวบอกอาราย
เราก็จะไม่ค่อยฟัง กลับเห็นมันเป็นคำบ่นที่น่ารำคาญ
ลองคิดให้ดีซิครับ ว่า สิ่งไหนที่จะอยู่กับเราไม่ทิ้งเราอย่างแน่นอน
รักครอบครัวให้มากๆนะครับ
January 04 ปัญหาชีวิตกับเทศกาลสอบปัญหาชีวิต กับ ช่วงเวลาที่เราต้องสอบนี่มันแยกกันไม่ออกจริงๆนะเนี่ย
จะมีเทอมไหนมั้ยว่ะที่จะอ่านหนังสือได้อย่างมีสมาธิโดยที่
ภายในจิตใจไม่มีเรื่องอื่นที่ต้องคอยแก้ไข คอยกังวลให้คิด
ตอนนี้เราผ่านช่วงสอบมาแล้ว แต่เรื่องที่ต้องให้คิดมันยังอยู่
แต่ทำไมมันไม่ค่อยเครียดหรือคิดอารายไม่ออกได้ดี เท่าช่วงสอบว่ะ
ช่วงสอบก็ดีเหมือนกันนะ มันสอนให้ฉันได้รู้ว่า
การฟังเพลงช่วงสอบนี่เป็นการฟังเพลงที่เพราะกว่าเวลาปกติถึงสามเท่า
การได้เล่นเน็ตในช่วงสอบมันจะมีสิ่งที่หน้าสนใจกว่าปกติหกเท่า
และเวลาในช่วงสอบมันจะผ่าไปเร็วกว่าปกติสองเท่า
ดีๆๆๆ
ตอนนี้เริ่มลืมเรื่องที่เกิดขึ้น และทำใจกับมันได้แล้วหล่ะ
ถึงแม้ว่าในใจลึกๆก็รู้ว่าถ้าเราเจอหน้าเค้าหรืออารายที่สื่อถึงเค้าเรา
ก็จะยังกลับมาเจ็บอยู่ก็ตาม แต่การที่ได้เจ็บแบบนี้มันก็มีความสุขดีนะ
กูแม่งเป็นโรคจิตไปแล้วแน่เลย
เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เบื่ออออออออออออออออออ
คำว่ารักกับชอบ เรารู้นะว่ามันแตกต่างกันมาก
แต่เราไม่เคยมองมันจากอีกมุมนึงเลย
เรารู้และเรารู้สึกจากตัวเราได้ ว่าเรารักหรือชอบใคร
แต่ในอีกมุมนึง กับการที่เราต้องเป็นฝ่ายที่อีกคนนึง
รู้สึกรักหรือรู้สึกชอบเรา มันมีความรู้สึกที่แตกต่าง
และแตกต่างกันมาก
....................
ผมชอบคุณ มันเป็นการบอกความในใจที่ดีนะ
แต่เมื่อมันเกิดขึ้นกับฉัน เหตุการณ์นี้มันทำให้คำว่า
ชอบ ที่มีความหมายที่ดี ดีมากๆๆนั้น กลายเป็นประโยคที่
ทิ่มแทง ทำลายความรู้สึกต่างๆๆของฉัน
มันทำให้ฉันรู้ว่า ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรักฉันเลย
เธอแค่ชอบฉัน ........... เพลีย
ฉันก็เหมือนกับคนทั่วๆไปที่ไม่ได้มีความพิเศษมากกว่าคนที่
เธอเห็นแล้วบอกว่าน่ารัก หรือทั่วๆไปตามท้องถนน
แต่มันก็ดีนะ ที่ฉันได้รู้ ดีกว่ามันจะเลยเถิดกันไปมากกว่านี้
November 20 รูปกรูเค้าว่ากันว่า ชีวิตของคนเรามันเปรียบเหมือนรูปภาพอ่ะ
ภาพที่ค่อนข้างใหญ่ ไม่ค่อนข้างอ่ะ มันใหญ่เลยทีเดียวก็ว่าได้
เพราะทุกการกระทำ ทุกลมหายใจของเรามันไปปรากฎบนภาพ
ทุกครั้งที่ผ่านมา ลองคิดดูซิว่าตั้งแต่เกิดมา ทุกเหตุการณ์
ถูกเขียนเป็นรูปภาพ มันจะมีพื้นที่ใหญ่ขนาดไหน ถึงจะสามารถ
เก็บภาพการกระทำของเราไว้ได้หมด บางรูปอาจจะเป็นรูปที่ซำๆๆ
นั้นยิ่งทำให้เรารู้ว่า คนๆนั้นเค้าชอบทำสิ่งไหน
นี่แหละคือประเด็น!!!!!!!
ในเมื่อภาพมันใหญ่มาก คนที่มองก็จะมองยากต้องเข้ามามองใกล้ๆ
ถึงจะรู้ว่าเป็นรูปอาราย นั่นก็ทำให้เห็นภาพนั้นแค่บางส่วน เป็นแค่
ส่วนใดส่วนหนึ่งของภาพเท่านั้น ไม่ได้เห็นทั้งหมด
และไม่รู้ว่าภาพรวมใหญ่ๆจริงๆมันเป็นยังไง มันก็เหมือนกับเธอที่มองฉัน
บางคนอาจจะคิดว่าฉันดี เพราะเธออยู่ในมุมที่มองเห็นภาพฉันในส่วน
ที่มีภาพดีๆเยอะๆ บางคนมองเห็นฉันเป็นคนที่ไม่ดี ไม่จริงใจ
นั่นก็เพราะว่าเธอเดินเข้ามาดูรูปฉัน ในส่วนที่เป็นแบบนั้น
มันไม่ผิดหรอกที่เธอจะเห็นว่าฉันเป็นคนแบบไหน ฉันไม่ได้โทษใคร
และไม่ได้น้อยใจ (พยายามอยู่นะ) ว่าเธอจะมองฉันเป็นคนยังไง
เพราะการที่เธอเห็นว่าฉันเป็นคนแบบไหนนั้น มันก็อยู่ที่ฉันเองด้วย
มันเป็นภาพที่ฉันวาดมันขึ้นมาด้วยตัวเองทั้งสิ้น
ขอบคุณนะที่คอยอยู่ข้างๆกันไม่ไปไหน ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ
ความไว้ใจ ความเป็นห่วงที่มีให้ ถ้าไม่มีเพื่อนๆ หรือพี่น้องๆทุกคน
ที่ผ่านมาชีวิตคงไร้ความหมาย ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ถึงแม้ว่าบางคนจะผ่านเข้ามาแล้วก็จากไป และบางคนก็ยังคงอยู่
ขอบคุณนะที่มอบประสบการณ์หลายๆอย่างให้กับคนๆนี้
ถึงแม้บางคนจะมอบประสบการณ์ที่มันเลวร้ายมาให้ก็ตาม
ก็ต้องขอขอบคุณเพราะสิ่งเหล่านั้นมันได้ทำให้คนๆนี้เข้มแข็ง
ขึ้น กล้ามากขึ้น .......................วันนี้กูเป็นอารายนี้
ป่วงหว่ะ
ปลื้มวันนี้เป็นวันที่ดีใจมากอีกวันนึง เนื่องจากว่า ปอมๆเราซ้อมกันแล้วครับ
แล้วที่สำคัญคือคนมาค่อนข้างเยอะ รู้สึกเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว
ถ้าน้องๆที่เข้ามาใหม่ไม่ยอมแพ้แล้วออกกันไปก่อนนะ
ในตอนนี้ ในตำแหน่งนี้ รู้สึกได้เลยว่ามันยากอ่ะ
กลัวไปหมดทุกอย่าง ไหนจะกลัวว่าซ้อมไม่ทัน กลัวว่าน้องจะออก
กลัวว่าจะไม่มีคนช่วย กลัวว่าจะหาน้องเพิ่มไม่ได้
แต่พอมาถึงวันนี้ ความกลัวเหล่านั้นได้ค่อยๆหายไป
ดีใจอ่ะ ดีใจมาก แต่ก็อย่างว่าอ่ะเนอะ อย่าเพิ่งดีใจไปมาก นี่แค่เริ่มต้น
แต่อย่างน้อยวันนี้ก็ทำให้เราเห็นว่า ไม่ได้มีแค่เราที่ไฟท์ที่จะทำทีมอยู่คนเดียว
เราไม่ได้อยู่คนเดียว เป็นห่วงคนเดียว
ขอบคุณพี่ๆที่วันนี้เข้ามาดูนะ ไม่คิดเลยว่าพวกพี่ๆจะเข้ามา
ขอบคุณพี่แขก ที่ไกลแค่ไหนก็เข้ามา มาสอนให้ แถมยังเลี้ยงข้าวอีกต่างหาก
ขอบคุณพี่เอ้ ที่หาเด็กให้และวันนี้บูมไม่คิดเลยว่าพี่เอ้จะเข้ามาดู
ขอบคุณพี่โอ๊ด ถึงแม้ว่าพี่โอ๊ดจะไม่เต้นให้กับเรา แล้วไปสวยๆเป็นนางฟ้าก็ตาม
แต่ก็ยังเข้ามา เค้าอยากให้พี่โอ๊ดมาช่วยจริงๆนะ เค้าคิดว่าเค้าทำไม่ไหวแน่ๆ
ขอบคุณพี่แอม ที่เป็นห่วงทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆๆ อยากให้พี่แอมมาอยู่ตอนนี้จัง
สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่เข้ามานะ อย่างน้อยก็ทำให้คนๆนี้ดีใจไปได้อีกหนึ่งวัน November 08 เริ่มปีสามเทอมสองแล้ว
เร็วเหลือเกิน วันๆแป๊บๆ
เทอมนี้อยากบอกว่าเรียนหนักมากๆเลย
จะไหวมั้ยเนี่ยชีวิตกรู เฮ้ย!!!!
คนอื่นเค้าหาที่ฝึกงาน ทำงานพิเศษ
ทำแผนธุรกิจ แต่กรูยางนอนอยู่ที่ห้องเฉยๆ
ชีวิตนี้คงเจริญนะ (ด่าตัวเอง)
คิดอ่ะคิดได้นะ แต่ทำไม่ได้ นี่แหละคือตัวเรา
จะฝึกงานที่ไหนดีเนี่ยเครียดๆ เกรดก็ต่ำเตี้ย
เหลือเกิน ต่ำจนหอยทากกระโดดข้ามได้
ที่ไหนจะรับเข้าฝึกงานว่ะเนี่ย กลุ้มๆๆๆ
เอ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากบอกว่าเข้าหน้าหนาวแล้ว ดีจายหว่ะ
กรูรักหน้าหนาวที่สุดเลย
ผ้านวมหนาๆ เตียงนอนนุ่มๆ ถึงแม้ว่า
จะไม่มีใครมานอนข้างๆก็อบอุ่นดี
ปีนี้สิ่งดีๆอารายจะเข้ามาในชีวิต
ให้ได้จดจำน้า รออยู่นะจ๊ะน้องหน้าหนาว
October 12 ปิดเทอม............ว้าวปิดเทอมแล้วครับพี่น้องทั้งหลาย
ตอนนี้เพื่อนๆหลายคนคงมีความสุขกับช่วงปิดเทอมกัน
ไม่ต่างอะไรกันเราตอนนี้เลย..............
อยากตะโกนดังๆว่า "มีความสุข"
หลายๆอย่างในชีวิตค่อนข้างจะลงตัวทุกอย่าง
(ถ้าเราไม่ได้ไปคิดให้มันมากเกินไป)
ช่วงนี้ชีวิตก็เป็นไปตามที่ตัวเองอยากทำ
คือเที่ยวทุกคืนเหมือนเดิม แต่....
ก็กำลังพยายามลดความถี่ในการเที่ยวลงอยู่ๆนะ
สงสารผู้ปกครองที่ส่งเงินให้ลูกเอาเงินไปลงขวด
ห้าห้า ... คิดได้นะแต่ทำไม่ได้
หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องอยากอัพสเปชมากมาย
แต่ก็ขี้เกียจอ่ะ บวกกับไม่ค่อยมีเวลาด้วย
วันนี้ไม่มีอารายทำเลยมาอัพสเปชรอเวลา
กลับบ้านไปหาคุณพ่อและคุณแม่
คิดถึงพ่อกับแม่จัง
อีกไม่นานลูกก็จะกลับบ้านแล้วนะ
วันอังคารที่ผ่านมาไปเที่ยวรูทกันมา
อยากบอกว่าสนุกมาก เออะๆแต่ก็ยังกลัวอยู่
ถึงทุกวันนี้ คือว่าไปทำวีรกรรมกันมา วีรกรรมที่จะไม่
ลืมไปตลอดชีวิต กับเลข12
ขอบคุณ อวน ก้อง พี่แบบ พลอย ปอย ดรีม และแอ๊งค์
ที่มอบประสบการณ์แบบสุดๆให้กู เรื่องนี้กูก็อยาก
เล่าให้คนอื่นฟังนะแต่ลึกๆก็อายอ่ะ 55555
1.............2............ชิ่ง
วันต่อมาก็ไปจัดฟัน อ่ะๆๆๆๆ มีเหล็กเป็นของตัวเองแล้ว พอจัดมาแล้วก็ยังมานั่งคิดว่ากูคิดถูกหรือเปล่าว่ะ
อยากบอกว่าเจ็บมากๆๆๆ ไม่รู้จะเจ็ยไปถึงเมื่อไหร่ 555 ตอนจะไปจัดฟัน นั่งรถมอไซด์รับจ้างจากทองหล่อ
มาสยาม แม่งล่อกูซะ 140 บาท (เมิงจะเอาเงินไปดาวน์แท็กซี่หรือไงว่ะ เก็บกับกูซะแพงเชียว)แต่ตอนบอกได้ยิน
มันบอกแค่ 40 บาทก็เลยขึ้น ซวยจริงๆ ยังๆ ความซวยยังไม่หมดแค่นั้น พอจัดฟันเสร็จจะไปกินสเต็กที่ตึกชาญ
กับมายเบสเฟรนด์ เสือกทะเลาะกับแท็กซี่อีก กูบอกมันว่าไปตึกชาญครับ แม่งก็บอกว่าไป
พอขึ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว เสือกถามว่าอยู่ตรงไหน เราก็บอกไปว่าตึกชาญสองอ่ะครับที่มันอยู่ถนนเพชรบุรี
เสือกตอบกลับมาว่า ถนนเพชรบุรีมันยาวเป็นหลายกิโล แล้วมันอยู่ตรงไหน
กูก็เริ่มโมโห เลยบอกไปว่า ไปไม่เป็นแล้วทำไมไม่บอก ปกติไปแท็กซี่คันอื่นบอกว่าไปตึกชาญเค้าก็ไปถูก
แล้วเสือกเถียงว่า ใครเค้าจะมานั่งจำชื่อตึกกัน ไม่มีหรอก ก็เถียงกันไปพักใหญ่ ว่าจะลงแล้ว ฝนเสือกตกลงมาอีกให้กู
อยู่กับมันสองคนแม่งน่าเศร้า รถแม่งก็ติด วันนั้นเป็นวันที่ซวยแห่งชาติ สรุปก็ไม่ได้กินสเต็ก เพราะพอฝนหยุด
กูก็ลงจากแท็กซี่ทันที อารมณ์ตอนนั่นคือไม่อยากกินอารายทั้งนั้น ทั้งๆที่ไม่ได้กินมาตั้งแต่เช้า หิวก็หิว ก็ต้องแบกท้อง
ที่ว่างเปล่ากลับมากินสวนหลวงเหมือนเดิมโดยบีทีเอส สงสัยมันเป็นผลกรรมของกูแน่ๆเลย แม่งตามวัยชิบหาย
เมื่อวานไปเที่ยวนั่งเล่นกับ โบ ก็อพ วี ปุ้ย มา
ก็สนุกดีนะ แม่งแต่ไม่รู้จักครายเลย
เพื่อนยกมาทั้งโรงเรียนหรือไงว่ะ เยอะมากๆ
ขอบคุณที่เลี้ยงกูนะวี ไว้คราวหน้าเดี่ยวกูเลี้ยงคืน
แอบงอนแพง บอกว่าจะมาหาก็ไม่ยอมมาอ่ะ
ไปแระ ขอให้ทุกคนมีความสุขกับปิดเทอมนะ
บ๊ายบาย September 29 sssssวันนี้เป็นวันที่ไม่ได้สาระอะไรกับชีวิตเลย
ตื่นมาก็เช้า เพราะคิดว่าตัวเองอ่านหนังสือ
ไม่ทันแล้ว พอตื่นมาดันปวดหัว อ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง
จนถึงตอนนี้ ........................
แต่ก็ไม่เครียดนะ ไม่รู้ทำไม
เป็นการสอบที่ไม่เครียดเลย รู้สึกแค่กลัวว่าจะทำไม่ได้เฉยๆๆ
เมื่อคืนได้นอนดูดาวด้วยแหละ ดูกับกิฟ แพง แบงค์ และน้องกุ้ง
ความจริงไม่ได้ตั้งใจจะดูนะ แต่รออะไรก็ไม่รู้ เหมื่อย!
เลยนอนมันหน้าหอกลางเนี่ยแหละ
อิอิอิอิ แล้วแพงก็เปิดเพลง แม่งมีความสุขหว่ะ
จนกิฟถามว่า " บูมแกเคยเศร้าบ้างมั้ย "
ทำตัวเศร้าให้ดูหน่อยดิ อ่ะนะกิฟ
ความจริงแล้ว เค้าเป็นคนเศร้านะเว้ย อยากบอก
เอาแล้วกูอารมณ์มาแล้ว
แต่ไม่อยากแสดงความเศร้าให้คนอื่นเห็นอ่ะ
เวลาเราเศร้าคนรอบข้างเราก็จะรู้สึกไม่ดีไปด้วย
เลยสนุกกับเพื่อนๆก่อนแล้วกัน ไว้อยู่คนเดียวแล้ว
ค่อยเศร้า 5555 ความคิดกูเนอะ
ไปดีกว่า พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปเลี้ยงข้าวน้องๆที่คลองเตย
เก็ทเอนะทุกคน ตั้งใจอ่านหนังสือนะ
อย่าทำตัวเหมือนบูมที่ตอนนี้ก็ยังไม่นอน
โดยไม่ได้ทำอะไรที่เป็นสาระเลย
อ่อ ช่างมันเถอะไหนๆก็เสียมาทั้งวันแล้ว
อีกซักหน่อยคงไม่เป็นไร
September 07 เทศกาลที่รอ พอศอที่คิดถึงใกล้สอบแล้วคร๊าบบบบบบบบบบบพี่น้อง !!!!!!
และแล้วเทศกาลนี้ก็เวียนมาถึงอีกหนึ่งรอบ
ดีจายจังเลยจะได้สอบแล้ว อยากอ่านหนังสือจนใจจะขาดแล้ว
อิอิอิอิ คงรู้นะว่าประชด พอมาถึงเทศกาลนี้ทีไร
กูก็ต้องมาอัพสเปช บ่นทุกที ทำไมว่ะ
แต่สิ่งที่ต้องหน้าตั้งตารอของเทศกาลนี้คือ
zerox festival ขอบอกว่าชอบเทศกาลนี้มากๆ
พอมีเทศกาลนี้ขึ้นมามันทำให้เรารู้ว่า อีกไม่นาน
เทศกาลสอบที่ทุกคนรอคอยจะมาถึง
เทศกาล Zerox Fes นี้เป็นช่วงที่เราต้องใช้เงินมากที่สุดเลย
จะทำไงได้เนอะ ก็ไม่ได้เข้าเรียน 5555
บางทีก็เข้านะ แต่ไม่ได้จด เพราะตั้งใจจะเข้าไปเรียน
ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปจด อ่านะ (คิดได้)
คอยดูนะเทอมนี้เกรดเราต้องออกมาแบบไม่คาดฝัน
แน่ๆๆเลย ประมาณว่าสูงเกินคาด
จะไม่ให้คิดแบบนี้ได้ไง ก็เทอมนี้เราต้องใจเรียนมากอ่ะ
มีเรียนห้าวัน เราไปเรียนต้องหนึ่งวันแหนะ
สอบเก็บคะแนน อาจารย์ออกข้อสอบเจ็ดบท
ก็อ่านไปสามบท เพราะอ่านไม่ทัน
แล้วก็ให้กำลังใจตัวเองว่า อย่างน้อยเราก็อ่านเป๊ะมาสามบท
ถ้าออกเนื้อหาในสามบทที่เราอ่านมานะ รับรองได้เต็ม
แต่พอเข้าห้องสอบจริงๆ สามบทที่อ่านมาก็ทำไม่ได้อ่ะ
77777 ตลกกว่า 5555 มาอีกสองสะเต็บ อิอิ
เล่ามาก็รู้สึกถึงความทุเรศของตัวเองเหมือนกันหว่ะ
สงสารแม่แอนด์พ่อกูจัง
ต้องมาส่งกูเรียนเนี่ย
แต่เคยคุยกับแม่แล้วแหละ แม่ให้กำลังใจดีมากๆๆ
แอบรักแม่มากกว่าเดิมสองเท่าครึ่ง
แต่คำสอนของแม่มันยิ่งทำให้กูขี้เกียจขึ้นอ่ะ
แม่บอกว่า "ไม่เป็นไรลูกยังไงก็ขอให้เรียนจบแล้วกัน"
"จบมาก็ได้ชื่อว่าจบบัญชีจุฬาเหมือนกัน"
อ่ะนะ แม่กู love love แม่ จัง
เพื่อนๆ มีเรื่องจะประชาสัมพันธ์ ช่วงปิดเทอมนี้
ไปทริปกันนะ ที่อุทยานแห่งชาติเขาแหลม
จ.กาญฯ บรรยากาศแบบว่าดีมากๆๆ
เพราะเราไปสำรวจมาแล้ว อยากบอกว่า
ค่ายนี้กูทุ่มมาก กลับมาถึงขนาดต้องเข้าโรงพยายบาล
เนื่องจากว่าลื่นล้มแล้วแขนซ้น 555
แม่งเซร็งโคตร แค่แขนกูโก่งก็น่าเกียจจะตายอยู่แล้ว
อันนี้มาซ้นอีก ทีนี้หนักเลยหว่ะ
แล้วตอนไปสำรวจนะ ก็เจอน้อง ทากุดูดเลือดตั้งสองตัว
ตัวแรกยังดูดไม่มาก พี่เค้าบอกว่าตัวนี้ ใหญ่สุดแล้ว
ที่เห็นมา (อ่ะ) ส่วนอีกตัวนึง ดูดจนอิ่มแล้วปล่อยออกมาเอง
เอาซะอ้วนเลยแหละ กูมันโชคดีจังว่ะ
ไม่เป็นไร เป็นที่พึ่งพิงของสัตว์โลก 55555
แต่อยากให้เพื่อนๆไปนะ
รับรองสนุกแน่ๆๆ คำการันตีจากประธานค่าย
นั่นคือกูเอง อิอิอิอ ไปเถอะ นานๆกูจะทำเรื่องมีสาระบ้าง
ไปวันที่ 24-27 ตุลาคมนะ
ผู้ใดสนใจ ติดต่อบูมได้
ขอบคุณน๊า
August 20 ใจแตกหร๋อว่ะกลับมาแล้ว หลังจากที่กลับบ้านไปรับร่างรัฐธรรมนูญ
รู้มั้ยว่า ตลอดระยะเวลาสามวันที่บูมอยู่บ้านมันทรมาณแค่ไหน
ที่ทรมาณนั้นมันมาจาก ความคิดที่ขัดแย้งกันเอง
ใจหนึ่งอยากเที่ยวจนใจจะขาด แบบว่าคิดตลอดเวลาว่า
ถ้าเป็นช่วงนี้คนจะเริ่มเยอะ เพลงกำลังมัน เต้นกำลังสนุก
แต่อีกใจหนึ่งกลับคิดว่า เราเที่ยวมาพอแล้ว
เราควรตั้งใจเรียนได้แล้ว ทำอารายๆที่เป็นประโยชน์บ้าง
ก่อนที่อะไรๆจะสายเกินไปเสียก่อน
ตอนนี้กำลังคิดเรื่องทริปสีน้ำ แล้วก็ปอม ปอม อยู่
ไม่อยากให้มันหายไป อยากทำมันต่อ
แต่คิดทีไรก้ปวดหัวทุกที มีความรู้สึกว่าที่ตัวเองคิดไว้นั้น
มันเป็นไปได้ยากมาก ไม่รู้ว่าจะซ้อมยังไง
จะหาคนยังไง แล้วที่สำคัญจะซ้อมไปเพื่ออะไรถ้าไม่มีงาน
เบื่อๆๆๆๆๆๆ วันนี้ไม่ได้ไปไหน อยู่หอกะว่าจะ
"""""""อ่านหนังสือ"""""""""
เพราะว่าจะสอบแล้ววันศุกร์นี้
แต่ในใจก็ยังอดที่อยากจะเที่ยวไม่ได้
ตอนนี้อยากออกไปเที่ยวมากกกกกกกกกกกกก
ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มีความคิดเหมือนกันว่า
ตอนนี้เราใจแตกหร๋อว่ะ แต่มันก็ไม่น่าจะใช่
เพราะถ้าใจแตกมันคงแตกไปตั้งนานแล้ว
หรืออาจเป็นเพราะความเหงา
คือช่วงที่ผ่านมานั้น เทียวทุกวัน เที่ยวจนเป็นกิจวัตร
แต่พอมาหยุดก็เหมือนกับว่า มีบางอย่างหายไป
จากชีวิตประจำวัน ม้นก็เลยเหงาๆๆ แบบว่าไม่มีอารายทำอ่ะ
เลยอยากเที่ยว
กูใจแตกหรือเหงากันแน่ว่ะ
แต่กูว่ากูเหงา
เพราะกูชอบคนเยอะๆๆ
ป.ล. จากวันพฤหัสที่แล้ว สอนให้กูรู้ว่า
ไม่ควรแกหลายๆชนิดรวมกัน มันทรมาณ
วันนั้นกูแดกไปหกอย่างอ่ะ
1.เบียร์
2.ว็อดก้า (สมินอฟฟ์)
3.ว็อดก้า (ยี้ห้ออารายไม่รู้ ขวดสี่เหลี่ยม ขึ้นต้นด้วยตัว G )
4.เหล้า ( แม่โขง )
5.เหล้า ( มาสเตอร์เบลน)
6.เรด
ตื่นเช้ามากูยังเมาอยู่เลย ทรมาณมากๆๆ
ไม่เอาแล้วกู เข็ด !!!!! August 08 สถิติใหม่สถิตใหม่ที่ทำได้ตอนนี้คือ สิบสามวันติด
เหนื่อยโครตๆ แต่สนุกดี
จากนี้คงต้องหยุดยาวเนื่องจากว่า
เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น
นั่นคือปรากฏการณ์ "เงินช็อต"
โห้ย กันซีนกู !!!
และที่เป็นสาเหตุสำคัญอีกประการณ์หนึ่งคือ
ร่างพัง ตอนนี้สังขารมันเริ่มไม่ไหวแล้วอ่ะ
โทรมสุดๆๆ +++
เพื่อนๆรอก่อนนะ ไว้กลางเดือนค่อยเริ่มกันใหม่
รออีกเจ็ดวัน อาทิตย์นี้งดทุกปาร์ตี้
เดี๋ยวหาวิตตามิน เอ็ม ก่อน
ช่วงนี้เพลียๆ บวกกับขาดวิตตามินเอ็มด้วย
คงรู้ช่ายมั้ยว่าวิตตามินเอ็ม คืออาราย
นั่นแหละที่กูยังขาดอยู่ July 15 นักปาร์ตี้
"นักปาร์ตี้" ตอนนี้ทุกคนคงเห็นฉันเป็นแบบนั้น ช่าย!! ฉันยอมรับ ก็มันสนุกนี่หน่า ตอนนี้ฉันสนุกกับการได้ทำอะไรหลายๆอย่างที่ตัวเองอยากทำ แต่ฉันก็ไม่ได้ลืมว่ามีสิ่งที่ฉันจะต้องรับผิดชอบหรอกนะ อาทิตย์หน้าก็จะสอบ แล้ว ฉันไม่ลืม แต่ ตอนนี้ ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยอ่ะ รู้สึกแย่หว่ะ ที่ตัวเองเป็นแบบนี้ แต่จะทำไงได้ว่ะ กู ก็ เป็น กู แบบนี้
คนเรามันคิดต่างกัน เพราะถูกสอนมาคนละอย่าง พื้นฐานความคิด ก็คนละอย่าง ดังนั้น ไม่มีความคิดไหนหรอกที่ผิด มันอยู่ที่มุมที่คนแต่ละคนจะมองมากกว่า ว่ามั้ย?????
เค้ารู้ว่าหลายคนเป็นห่วงเรื่องการเรียนของเค้า ขอบคุณนะที่เตือนสติกูอยู่ตลอดเวลา กูขออาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้าย อาทิตย์หน้ากูจะเริ่มเนิ๊ดแบบจริงๆจังๆซักที
พรุ่งนี้ไม่รู้ว่ามันจะมีอีกหรือเปล่า เลยอยากมีความสุขกับวันนี้ให้มากๆๆ อนาคตมันไม่แน่ไม่ช่ายหรอ ลองคิดดูนะ แล้วคุณจะมีความสุขกับการกระทำของตัวคุณเอง
July 07 ภายใน ฉั น ไ ม่ ใ ช่ หิ น ผ า ที่ แ ข็ ง แ ก ร่ ง
หั ว ใ จ ฉั น อ่ อ น แ ร ง เ กิ น จ ะ ต้ า น ท า น ส า ย ล ม ห น า ว ฉั น มี เ พี ย ง ใ จ ด ว ง ร้ า ว ที่ ก อ ด ตั ว เ อ ง ย า ม มี น้ำ ต า ไ ม่ รั บ รู้ สั ม ผั ส ที่ อ บ อุ่ น หั ว ใ จ ที่ เ ค ย ล ะ มุ น ก ลั บ แ ห้ ง แ ล้ ง ไ ร้ ค ว า ม อ่ อ น ห ว า น แ ต่ ปี ก ฉั น บ อ บ บ า ง เ กิ น ก ว่ า จ ะ โ ผ บิ น ไ ม่ อ ย า ก รั บ รู้ ว่ า พ รุ่ ง นี้ จ ะ เ ป็ น อ ย่ า ง ไ ร หั ว ใ จ ที่ เ ดี่ ย ว ด า ย กั บ ทุ ก วิ น า ที ที่ ผ่ า น ไ ป อ ย่ า ง ช้ า - ช้ า ล ม ห า ย ใ จ แ ผ่ ว เ บ า อ่ อ น ล้ า ร อ เ ว ล า ห ยุ ด ลง  ป.ล. ใกล้สอบแล้ว ตั้งใจอ่านหนังสือกันหน่อยนะเพื่อนๆ
ช่วงนี้ฝนตกบ่อยระวังจะไม่สบาย
ก่อนนอนเช็ดผมให้แห้งด้วยอย่าขี้เกียจ
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะ
June 30 เค้าเค้าจะรู้มั้ยว่า ถึงตอนนี้ฉันก็ยังลืมไม่ได้
กับเรื่องที่มันเกิดขึ้นระหว่างเรา
ชั้นเคยคิดว่าเมื่อความรู้สึกมันถึงจุดๆหนึ่ง
การแก้ไขที่ดีที่สุดคือให้เวลาเป็นตัวรักษา
หรือใช้ระยะทางในการบรรเทา
ฉันลองทำแล้ว แต่ผลที่ออกมามันกลับเลวร้ายกว่าเดิม
เมื่อไหร่กูจะออกจากห่วงที่มันผูกหอกูอยู่
เมื่อไหร่จะมีคนมาปลดมันซักที
ความจริงแล้วห่วงหรือโซ่ที่ว่านั้น เค้าถอดมันให้ฉันตั้งนานแล้ว
แต่ฉันเลือกที่จะเอามันมาใส่ไว้เหมือนเดิม
เนื่องจาก ทุกครั้งที่ฉันพร้อมจะบิน
เค้าจะกลับเข้ามา แล้วมาทำให้ฉันรู้สึกว่า
ฉันไม่ต้องบินไปที่ไหนแล้ว หลายครั้งเข้าจนกลาย
เป้น"ความเคยชิน" พอฉันจะบินไปจริงๆๆก็ไม่กล้า
ที่จะบินจากไป มาถึงตอนนี้ฉันรู้สึกว่า
ฉันกลัวท้องฟ้าที่มันกว้างใหญ่เสียแล้วหล่ะ
ถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะมีคนที่ผ่านมาดูฉัน แต่เค้าแค่ผ่าน
ฉันรู้ว่าเค้าแค่ผ่าน ไม่เห็นจะมีใครที่แวะมาดูฉันแบบจริงๆซักที
ฉันอยากรู้ว่าการที่มาเล่นกับความรู้สึกของคนมันสนุกมากช่ายมั้ย
ช่าย ถึงแม้ว่าภายนอกฉันนั้นไม่แสดงออก แต่ภายในมึงรู้หรอ
อย่ามาทำเหมือนว่าฉันเป็นแค่คนไร้เดียงสา ไม่พอที่จะรู้เท่าทันคราย
...................โปรดจำไว้ ..............
คอยดูกูต้องออกจากบ่วงโซ่เส้นนี้ให้ได้
June 27 หลากอารมรณ์เคยมั้ยที่เราคิดถึงใครจนรำคาญตัวเอง ว่าทำไมถึงเป็นได้ขนาดนี้
ช่ายตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันกำลังเกิดขึ้นกับตัวเรา
รู้สึกบ้างมั้ยว่าคนที่เราชอบนั้นไม่ว่าเค้าจะไปอยู่ที่ไหนเราจะมอง
เห็นเค้าคนนั้นตลอด แต่ในทางกลับกัน เค้าคนนั้นไม่เคยแม้ที่จะมอง
เห็นเราเลยด้วยซ้ำ
เบื่อๆๆๆ ตอนนี้ก็ใกล้สอบแล้วอ่ะ หนังสือเรียนยังไม่มีเลย
ไปเรียนก็ไปนะ แต่จำนวนครั้งที่ขาดมันมากกว่าครั้งที่ไปอีก
เวลาไปก็ไปหลับ แล้วจะไปทำไม
งง นอนก็นอนพอนะ แต่ทำไมมันง่วงจังว่ะ
วันนี้ไปผ่าฟันคุดมา ก็ดีนะ หมอเก่งมาก ผ่าประมาณสิบห้านาที
แบบว่ายังไม่ทันตั้งตัว ไม่เจ็บเลยตอนที่หมอทำ
แต่ตอนนี้ซิ รู้สึกระบมแล้วอ่ะ พรุ่งนี้ไปเรียนไม่ได้แน่ๆเลย
เพราะหน้าคงจะบวม ไม่ไปเรียนดีกว่าอายเพื่อน
ตอนนี้ยังรู้สึกสับสนกับตัวเองหลายๆอย่างไม่รู้จะเอาอารายดี
โอ้ยเบื่อ เซร็ง ขี้เกียจที่จะตื่นมาเผชิญกับโลกใบนี้แล้ว
ทำไมปีสาม ความรู้สึกมันถึงเป็นแบบนี้ว่ะ
หรือว่าเราเริ่มแก่ เลยเริ่มปลงกับชีวิต
บอกตรงๆๆเลยนะว่าตอนนี้ชีวิตมันเหมือนขาดอารายซักอย่าง
แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างเข้ามาแทน ถ้าเปรีบบกับฟ้า ตอนนี้ชีวิตกู
มันรู้สึกเบื่อๆๆ เหมือนฟ้าที่ครึ้มฟ้าครึ้มฝน รู้สึกหดหู่ยังไงไม่รู้
เมื่อไหร่ฝนจะตกแล้วกูจะได้เจอกับฟ้าหลังฝนที่สดใสซักทีว่ะ
ตอนนี้ฝนก็ตกนะ แต่ทำไมในชีวิตกูฝนไม่ตกบ้างเลย
ตกมาเลย ตกมาแรงๆๆ กูพร้อมที่จะรับมัน ยังดีกว่า
ทำท่าจะตกแต่ไม่ตก แบบนี้ กูรำคาญ
กูอยากเห็นฟ้าหลังฝนแล้วโว้ย
คิดถึงเพื่อนๆที่เคยร่วมชะตากรรมด้วยกันที่เมกานะ
คิดถึงบรรยากาศเก่าๆที่อยู่ที่นั่น
คิดถึง 3604 clearview pkwy
คิดถึง พรม และ โซฟา ดูดพลัง
คิดถึงน้อง alec พี่อ้อย นะ
คิดถึงแมคโดนอล และ คาเฟ่ดูมอง
คิดถึงบรรยากาศเก่าๆที่พึ่งเข้ามาใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย
คิดถึงเพื่อนๆๆที่เคยผ่านเข้ามาแล้วก็ออกไป
คิดถึงวงสนทนาตอนปีหนึ่ง
คิดถึงความสัมพันธ์ของเธอและฉัน
คิดถึงบรรยากาศการอ่านหนังสือสอบตอนปีหนึ่ง
คิดถึงอดีตที่เคยผ่านพ้นมา
คิดถึงนะ
June 22 เมื่อถึงทางแยกช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ ชีวิตทำไมมันดูน่าเบื่อขนาดนี้
เหนื่อยด้วย .... งานก็เยอะ อาจารย์ไม่รู้จะสั่งทำไมเยอะแยะ
สั่งไปก็ไม่รู้ว่าจะตรวจหรือเปล่า เหมือนส่งไปก็มีแต่ลายเซ็นกลับมา
เปิดเทอมได้สามอาทิตย์กว่าแล้ว แต่เราพึ่งไปเรียนได้สี่วันอยู่เลย
เรียนตามเค้าก็ไม่ทัน งานก็เยอะ พอจะเริ่มสะสางงาน ก็ไม่รู้จะเริ่มที่
ตรงไหนก่อน ........ โอ้ย อยากออกไปจากสถานการณ์แบบนี้จังเลย
หรือเป็นเพราะว่าเราเพิ่งกลับมาจากเที่ยว ก็เลยรู้สึกว่า เวลาเรียนมันเหนื่อย
พอมาถึงตอนนนี้มันถึงเวลาที่เราต้องเลือกแล้ว ว่าจะไปตามทางที่ถูกคนอื่น
ขีดวาดไว้ให้ หรือว่า เลือกทางเดินที่เป็นทางของเราเอง
ซึ่งถ้าเราเลือกไปแล้ว ผลมันต่างกันราวฟ้ากับเหว
โอ้ย....... สับสน ทำไมชีวิตกูมันมีเรื่องให้คอยแก้ตลอดเวลา
มีทางให้เลือกหลายๆๆทาง จังหว่ะ กุเหนื่อย
หรือว่ากูคิดมาก ใช่กูคิดมากเกินไป ....
บางคนที่รู้จักกู อาจไม่รู้หรอว่ากูคิดมาก
เห็นวันๆๆ กูก็ร่าเริงไปตามภาษากู
เรื่องที่เค้าเครียดกันกูก็ทำให้เป็นเรื่องตลก
เพราะอาราย เพราะกูไม่อยากให้คนอื่นต้องมาคิดมาก หรือเครียดอย่างกู
แล้วตอนนี้กูเป็นอาราย (กูไม่รู้)
สี่วันที่ผ่านมากูไม่อยากจะบอกเลยว่า เที่ยวทุกวัน
ข่าวร้ายที่กูประสบมาจากการเที่ยวคือ
กูมีความรู้สึกว่ากูเริ่มแก่แล้ว เนื่องจากสังขารมันไม่ค่อยไหว
กูเต้นไม่ได้เหมือนเดิม เต้นแป็บเดียวก็เหนื่อยแล้วอ่ะ
ตอนนี้ยังไม่หายปวดคอเลยอ่ะ ห้าๆๆๆๆ สมน้ำหน้าตัวเอง
แล้ววันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติ กูก็ต้องออกไปแสดงความรักชาติอีก
ชีวิตกูตอนนี้กูทำงานเพื่อสังคมแล้วนะ
ดีๆๆ รู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้น
วันนี้ที่คณะไปรับน้องต่างจังหวัด อยากไปโครตๆๆ
เก็บกระเป๋าแล้วด้วย แต่ไม่ได้ไปอ่ะ
เพราะวันอาทิตย์มีถ่ายรูปกับพวกพี่ๆๆปอมปอม ซ้อมรับปริญญา
อารายว่ะ จบกันหมดแล้ว งงงง
ต่อไปกูก็ต้องทำปอมๆต่อ แต่ไม่รู้ว่าจะมีคนเต้นหรือเปล่า
กูไม่อยากให้มันจบไปพร้อมๆๆกับพี่ๆๆ
กูอยากให้มันอยู่ต่อ เพราะพวกเราอุส่าห์ไฟท์กันมาถึงขนาดนี้
อยากให้เพื่อนๆน้องๆไฟท์ต่อกันไปเรื่อยๆๆนะ
June 17 เมื่อกูถึงบ้านเย้ๆๆๆ ถึงเมืองไทยแล้ว
พอกลับมาแล้วรู้สึกดีอ่ะ
แต่ขี้เกียจไปเรียนเหมือนเดิม
กลับมาเมืองไทย หลายๆๆสิ่งเปลี่ยนไป
แต่เปลี่ยนไปในทางที่ดี คือ
เพื่อนๆๆ ขยันไปเรียนทุกวันเลย
จนอาจจะไม่มีเวลาให้กับเราเหมือนวันเก่าๆๆ
แต่มันก็ดีต่ออนาคตของเพื่อนเรา
ใช่สิ เราเป็นนักเรียน จุดประสงค์หลักของเรา
ก็คือ "ตั้งใจเล่าเรียน" ไม่ใช่หรอ
แล้วเมื่อไหร่เราจะเปลี่ยนตัวเองให้เข้าเรียนเหมือน
เพื่อนๆๆได้ซักทีนะ ...........
ตอนนี้อยู่ปีสามแล้ว เวลาแมร่งผ่านไปเร็วหว่ะ
ความรู้สึกเหมือนเมื่อวานยังอยู่ปีหนึ่งอยู่เลย
เพื่อนคนนึงบอกว่า "มึงจะรู้สึกแปลกๆเวลามี
คนที่ใส่กระโปรงสอบมาไหว้มึง " ช่ายมันต้องแปลกมากๆเลย
แต่พอถึงขนาดนี้ เราก็ยังมีความรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นเด็กอยู่เลย
ทำไมว่ะ ...เมื่อไหร่กูจะรู้สึกว่าตัวเองโตซักที
เหนื่อยใจๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
May 24 เบื่อ.............เบื่อๆๆ..........
ทำไมมันเบื่ออย่างนี้หว่ะ
ตอนนี้ไม่ได้ทำงานแล้ว รู้มั้ยว่าทำไม
แขนซ้นจ๊ะๆๆ เนื่องจากว่า
เบรกรถจักรจานล้อหน้า โครตโง่เลยกรู !!!!!
ได้เข้าโรงพยาบาลด้วย (จะดีใจดีมั้นว่ะเนื่ย)
ขนาดโรงพยาบาลที่เมืองไทยยังไม่ได้เข้าเลย
กลับได้มาเข้าโรงพยาบาลที่เมกา (โครตเท่)
แต่ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้ทำงาน เพราะขี้เกียจมาก
ตอนนี้ตารางเต็มหมดแล้ว หมายถึงตารางเที่ยวนะ
อาทิย์นี้ ก็จะได้ไปเที่ยว ฟอริด้า แล้วๆๆๆๆๆ
ดีใจจัง อยากให้วันอาทิตย์มาถึงเร็วๆๆจัง
ตอนนี้เรามาอยู่อพาตเม้นเกือบถาวรแล้ว
เนื่องจากอยู่แล้วรู้สึกดีมีเพื่อนเยอะเลย
อีกอย่างมีเพื่อนเลิกทำงานเป็นเพื่อนด้วย
ขอบคุณนะวี แต่กรูรู้ว่าความจิงมึงขี้เกียจ
อิอิๆๆ แต่ก็ดีอยู่นั้นแหละที่มีคนอยู่เป็นเพื่อน
ตอนนี้ฝนตกด้วย ออกไปไหนไม่ได้เลย เซร็งๆๆ
ความจิงวันนี้มีโปรแกรมไปช็อปปิ้งที่เอสทาหนาด
ไม่รู้ว่าจะได้ไปรึเปล่า ฝนช่วยหยุดตกทีนะ
ไม่ชอบฝนตกเลย อารมณ์มันรู้สึกเหมือน
อ้างว้างอ่ะ เคยรู้สึกอย่างนี้มั้ย
|
|
|
