Nachapol's profile[B]^[o]^[o]^[m]PhotosBlogListsMore Tools Help

Nachapol Mantaseree

Occupation
Location
Banshi_Chula

Clock

Loading...

Sandbox

Loading...

Sandbox

Loading...

[B]^[o]^[o]^[m]

""After @ll Of ThE d@Rkness @nD S@dneSS, SOoN cOmE h@ppineSs"""

Sandbox

Loading...
Photo 1 of 48
March 31

ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน

 " ระยะทางพิสูจน์ม้า การเวลาพิสูจน์คน "  จากคำกล่าวข้างต้นนี้ฉันเห็นด้วยกันมันมาก
ถเเรจะดูว่าม้าตัวนั้นดีหรือไม่ดี แข็งแรงหรือไม่แข็งแรงก็ดูจากระยะทางที่มันสามารถ
วิ่งพาเราไปได้ ม้าที่ดีก็ต้องวิ่งได้ไกล แรงไม่ตก .....
 
กาลเวลาพิสูจน์คน ก็เป็นตัวบอกว่าเวลาจะทำให้เราได้รู้เองว่าคนคนนั้นเป็นอย่างไร
แต่ที่ฉันสงสัยคือ เวลานานแค่ไหนเราถึงจะพิสูจน์คนได้ ระยะทางไกลแค่ไหนถึงจะพิสูจน์ม้าได้
 
ฉันห่างหายจากการเขียนสเปชนี้ไปนานเพราะไปเล่น hi5 แต่มาวันนี้ฉันหันกลับมาเขียนสเปช
นี่อีกครั้งเพื่อให้มันเป็นเหมือนสิ่งที่ช่วยรับฟังฉันเวลาที่ฉันต้องการจะระบาย
 
ตอนนี้ฉันรู้สึกแย่มากที่สุดในชีวิตกับปัญหาหลายๆอย่างที่มันรุ่มเร้ายิ่งกว่าโรคร้าย
ชีวิตตอนนี้เหมือนผู้ประสบภัยสึนามิที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไรต่อไป ทุกอย่างดูมืดบอด
สิ่งสำคัญที่เป็นเหมือนความโชคดีที่ฉันหลงเหลืออยู่คือ เพื่อนผู้รอดชีวิตจากภัยเช่นเดียวกันกับฉัน
มีฉํนกับเขาสองคนที่รอดชีวิต เราผ่านอะไรด้วยกันมาค่อนข้างเยอะ เราลอยคอรอความช่วยเหลือ
จากผู้อื่นเหมือนๆกัน ความรู้สึกฉันข้างในมันให้ความรู้สึกที่ว่า ฉันไม่ใช่คนที่โชคร้ายอย่างที่สุด
เพราะอย่างน้อยฉันก็มีเพื่อนผู้รอดชีวิตเหมือนกัยฉัน คอยไปทุกๆที่ที่ฉันไป เพื่อนผู้นี้เรารู้จักมากันมา
เป็นระยะเวลานานพอสมควร    สามปีครึ่ง !!! นานพอมั้นที่ฉันจะพิสูจน์เค้าว่าเค้าคือเพื่อนของฉัน
แต่แล้วพอมาวันนี้ เพื่อนคนเดียวที่ฉันมีตอนนี้ เขากำลังจะขึ้นฝั่ง โดยทิ้งฉันไว้ให้ลอยคออยู่กลางทะเล
เหมือนเคย โดยเขาบอกกับฉันว่า เขาขึ้นฝั่งไปดีแล้ว ฉันจะได้มีพื้นที่ในการเกาะขอนไม้มากขึ้น
ไม่ต้องมาแบ่งขอนไม้กับฉันอีก  เขาทำเพื่อฉัน !!!!
 
สิ่งที่ฉันสงสัยตอนนี้คือ คนที่ฉันเห็นเขาเป็นเพื่อนมาตลอด ในความรู้สึกของเขาเคยเห็นฉันเป็นเพื่อนบ้างไหม
ตอนแรกฉันยากจะรู้ว่าสามปีครึ่งนี่มันเป็นเวลาที่น้อยเกินไปในการพิสูจน์คนใช่มั้ย
แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้และเข้าใจแล้วว่า มันไม่ใช่เวลาสามปีครึ่งหรอกที่ใช้เป็นเครื่องพิสูจน์คน
เพราะเวลาสามปีครึ่งนั้นมันเป็นเวลาแค่ของฉันคนเดียว
เวลาที่พิสูจน์เค้าจริงๆนั้น มันใช้เวลาแค่ สองสัปดาห์ ต่างหาก
 
 สรุปว่า "กาลเวลาพิสูจน์คน" มันต้องเป็นเวลาของคนทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ซึ่งเวลาที่ทำให้ฉันได้รู้จักเค้าที่แท้จริงมันเป็นช่วงเวลา
แค่สองอาทิตย์ ไม่ใช่สามปีครึ่งเหมือนที่ฉันเข้าใจมาตอนแรก
 
 
June 21

น้อยใจ

ตอนนี้อยู่ในภาวะจิตตกอย่างรุนแรง
การกระทำ คำพูด ของใครๆล้วนกระทบกับจิตใจอย่างรุนแรงที่สุด
เมื่อก่อนถ้าเป็นคำพูด การกระทำแบบนี้ คงไม่คิดมากขนาดนี้
แล้วนี่เราเป็นอะไร หรือว่าเราให้ความสำคัญกับคนอื่นมากเกินไป
หันมามองตัวเองได้แล้วบูม.........
 
อยากรู้ว่าคนรอบข้างมองเราแบบไหน
เห็นเราเป็นคนอย่างไง แต่ตอนนี้คิดได้เองแล้ว
เพราะการกระทำทุกอย่างที่แสดงออกมา
บางครั้งอยากทำพฤติกรรมเดียวกันนี้กับคนที่ทำกับเรานะ
แต่ก็ไม่กล้า ไม่รู้กลัวอาราย ต่อไปคงต้องใจแข็งกว่านี้
ทีเค้าทำกับเราเค้ายังไม่คิดอะไร แล้วถ้าเราทำกับเค้าคืนบ้างหล่ะ
จะได้รู้กับไปว่าสิ่งที่เค้าทำกับคนอื่นมันมีผลอย่างไร
"เอาใจเค้ามาใส่ใจเราสิ"
สิ่งนี้แหละที่อยากบอกกับคนที่มาทำกับกู
 
เหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่าง
เบื่อกับทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต
อารมณ์นี้อีกแล้ว จะมีมั้ยว่ะใครที่เข้าใจกูจริงๆซักที
พอกันสักทีกับวิถีชีวิตที่ตัวเองไม่ชอบ
หลายๆคนคงเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับชีวิตของเรานะ
April 20

เริ่ม

นานมากเลยที่ไม่ได้มาอัพสเปช
 
เป็นเพราะว่าเล่น hi5 อยู่ไง ไม่ดีเลยเนอะ
 
ถ้าเราเกิดมาเป็นสเปชเราคงน้อยใจ
 
มันก็แน่อยู่แล้วแหละ คนเราชอบของใหม่กันทั้งนั้น
 
สิ่งใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิต ทำให้เรารู้สึกท้าทาย แต่ถ้าเราชิน
 
กับมันแล้วหล่ะก็  เราก็จะรู้สึกเฉยๆกับสิ่งๆนั้น และถ้ามีสิ่งใหม่เข้ามาอีก  เราก็
 
จะไปจากสิ่งๆนั้นทันที เพราะว่าเราเห็นมันเป็นของเก่า เห็นมันเป็นของตายไง!!!!
 
สิ่งที่เราเห็นได้ชัด และใกล้ตัวเรามากที่สุดนั่นก็คือครอบครัว
 
หลายคนเห็นคนอื่นที่เพิ่งรู้จักกันวันสองวัน ดีกว่าครอยครัวตัวเอง
 
เชื่อคนนั้น ทั้งๆที่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่คนในครอบครัวบอกอาราย
 
เราก็จะไม่ค่อยฟัง กลับเห็นมันเป็นคำบ่นที่น่ารำคาญ
 
ลองคิดให้ดีซิครับ ว่า สิ่งไหนที่จะอยู่กับเราไม่ทิ้งเราอย่างแน่นอน
 
รักครอบครัวให้มากๆนะครับ
 
 
 
January 04

ปัญหาชีวิตกับเทศกาลสอบ

ปัญหาชีวิต กับ ช่วงเวลาที่เราต้องสอบนี่มันแยกกันไม่ออกจริงๆนะเนี่ย
จะมีเทอมไหนมั้ยว่ะที่จะอ่านหนังสือได้อย่างมีสมาธิโดยที่
ภายในจิตใจไม่มีเรื่องอื่นที่ต้องคอยแก้ไข คอยกังวลให้คิด
ตอนนี้เราผ่านช่วงสอบมาแล้ว แต่เรื่องที่ต้องให้คิดมันยังอยู่
แต่ทำไมมันไม่ค่อยเครียดหรือคิดอารายไม่ออกได้ดี เท่าช่วงสอบว่ะ
ช่วงสอบก็ดีเหมือนกันนะ มันสอนให้ฉันได้รู้ว่า
การฟังเพลงช่วงสอบนี่เป็นการฟังเพลงที่เพราะกว่าเวลาปกติถึงสามเท่า
การได้เล่นเน็ตในช่วงสอบมันจะมีสิ่งที่หน้าสนใจกว่าปกติหกเท่า
และเวลาในช่วงสอบมันจะผ่าไปเร็วกว่าปกติสองเท่า
ดีๆๆๆ
 
ตอนนี้เริ่มลืมเรื่องที่เกิดขึ้น และทำใจกับมันได้แล้วหล่ะ
ถึงแม้ว่าในใจลึกๆก็รู้ว่าถ้าเราเจอหน้าเค้าหรืออารายที่สื่อถึงเค้าเรา
ก็จะยังกลับมาเจ็บอยู่ก็ตาม แต่การที่ได้เจ็บแบบนี้มันก็มีความสุขดีนะ
กูแม่งเป็นโรคจิตไปแล้วแน่เลย
เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เบื่ออออออออออออออออออ
 
คำว่ารักกับชอบ เรารู้นะว่ามันแตกต่างกันมาก
แต่เราไม่เคยมองมันจากอีกมุมนึงเลย
เรารู้และเรารู้สึกจากตัวเราได้ ว่าเรารักหรือชอบใคร
แต่ในอีกมุมนึง กับการที่เราต้องเป็นฝ่ายที่อีกคนนึง
รู้สึกรักหรือรู้สึกชอบเรา มันมีความรู้สึกที่แตกต่าง
และแตกต่างกันมาก
....................
ผมชอบคุณ มันเป็นการบอกความในใจที่ดีนะ
แต่เมื่อมันเกิดขึ้นกับฉัน เหตุการณ์นี้มันทำให้คำว่า
ชอบ ที่มีความหมายที่ดี ดีมากๆๆนั้น กลายเป็นประโยคที่
ทิ่มแทง ทำลายความรู้สึกต่างๆๆของฉัน
มันทำให้ฉันรู้ว่า ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรักฉันเลย
เธอแค่ชอบฉัน ........... เพลีย
ฉันก็เหมือนกับคนทั่วๆไปที่ไม่ได้มีความพิเศษมากกว่าคนที่
เธอเห็นแล้วบอกว่าน่ารัก หรือทั่วๆไปตามท้องถนน
แต่มันก็ดีนะ ที่ฉันได้รู้ ดีกว่ามันจะเลยเถิดกันไปมากกว่านี้
 
 
November 20

รูปกรู

เค้าว่ากันว่า ชีวิตของคนเรามันเปรียบเหมือนรูปภาพอ่ะ
ภาพที่ค่อนข้างใหญ่ ไม่ค่อนข้างอ่ะ มันใหญ่เลยทีเดียวก็ว่าได้
เพราะทุกการกระทำ ทุกลมหายใจของเรามันไปปรากฎบนภาพ
ทุกครั้งที่ผ่านมา ลองคิดดูซิว่าตั้งแต่เกิดมา ทุกเหตุการณ์
ถูกเขียนเป็นรูปภาพ มันจะมีพื้นที่ใหญ่ขนาดไหน ถึงจะสามารถ
เก็บภาพการกระทำของเราไว้ได้หมด บางรูปอาจจะเป็นรูปที่ซำๆๆ
นั้นยิ่งทำให้เรารู้ว่า คนๆนั้นเค้าชอบทำสิ่งไหน
นี่แหละคือประเด็น!!!!!!!
 
ในเมื่อภาพมันใหญ่มาก คนที่มองก็จะมองยากต้องเข้ามามองใกล้ๆ
ถึงจะรู้ว่าเป็นรูปอาราย นั่นก็ทำให้เห็นภาพนั้นแค่บางส่วน  เป็นแค่
ส่วนใดส่วนหนึ่งของภาพเท่านั้น ไม่ได้เห็นทั้งหมด
และไม่รู้ว่าภาพรวมใหญ่ๆจริงๆมันเป็นยังไง  มันก็เหมือนกับเธอที่มองฉัน
บางคนอาจจะคิดว่าฉันดี เพราะเธออยู่ในมุมที่มองเห็นภาพฉันในส่วน
ที่มีภาพดีๆเยอะๆ  บางคนมองเห็นฉันเป็นคนที่ไม่ดี ไม่จริงใจ
นั่นก็เพราะว่าเธอเดินเข้ามาดูรูปฉัน ในส่วนที่เป็นแบบนั้น
มันไม่ผิดหรอกที่เธอจะเห็นว่าฉันเป็นคนแบบไหน ฉันไม่ได้โทษใคร
และไม่ได้น้อยใจ (พยายามอยู่นะ) ว่าเธอจะมองฉันเป็นคนยังไง
เพราะการที่เธอเห็นว่าฉันเป็นคนแบบไหนนั้น มันก็อยู่ที่ฉันเองด้วย
มันเป็นภาพที่ฉันวาดมันขึ้นมาด้วยตัวเองทั้งสิ้น
 
ขอบคุณนะที่คอยอยู่ข้างๆกันไม่ไปไหน ขอบคุณสำหรับมิตรภาพ
ความไว้ใจ ความเป็นห่วงที่มีให้ ถ้าไม่มีเพื่อนๆ หรือพี่น้องๆทุกคน
ที่ผ่านมาชีวิตคงไร้ความหมาย ขอบคุณทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ถึงแม้ว่าบางคนจะผ่านเข้ามาแล้วก็จากไป และบางคนก็ยังคงอยู่
ขอบคุณนะที่มอบประสบการณ์หลายๆอย่างให้กับคนๆนี้
ถึงแม้บางคนจะมอบประสบการณ์ที่มันเลวร้ายมาให้ก็ตาม
ก็ต้องขอขอบคุณเพราะสิ่งเหล่านั้นมันได้ทำให้คนๆนี้เข้มแข็ง
ขึ้น กล้ามากขึ้น .......................วันนี้กูเป็นอารายนี้
ป่วงหว่ะ
  
 
 

ปลื้ม

วันนี้เป็นวันที่ดีใจมากอีกวันนึง เนื่องจากว่า ปอมๆเราซ้อมกันแล้วครับ
แล้วที่สำคัญคือคนมาค่อนข้างเยอะ รู้สึกเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาบ้างแล้ว
ถ้าน้องๆที่เข้ามาใหม่ไม่ยอมแพ้แล้วออกกันไปก่อนนะ
ในตอนนี้ ในตำแหน่งนี้ รู้สึกได้เลยว่ามันยากอ่ะ
กลัวไปหมดทุกอย่าง ไหนจะกลัวว่าซ้อมไม่ทัน กลัวว่าน้องจะออก
กลัวว่าจะไม่มีคนช่วย กลัวว่าจะหาน้องเพิ่มไม่ได้
แต่พอมาถึงวันนี้ ความกลัวเหล่านั้นได้ค่อยๆหายไป
ดีใจอ่ะ ดีใจมาก แต่ก็อย่างว่าอ่ะเนอะ อย่าเพิ่งดีใจไปมาก นี่แค่เริ่มต้น
แต่อย่างน้อยวันนี้ก็ทำให้เราเห็นว่า ไม่ได้มีแค่เราที่ไฟท์ที่จะทำทีมอยู่คนเดียว
เราไม่ได้อยู่คนเดียว เป็นห่วงคนเดียว
ขอบคุณพี่ๆที่วันนี้เข้ามาดูนะ ไม่คิดเลยว่าพวกพี่ๆจะเข้ามา
ขอบคุณพี่แขก ที่ไกลแค่ไหนก็เข้ามา มาสอนให้ แถมยังเลี้ยงข้าวอีกต่างหาก
ขอบคุณพี่เอ้ ที่หาเด็กให้และวันนี้บูมไม่คิดเลยว่าพี่เอ้จะเข้ามาดู
ขอบคุณพี่โอ๊ด ถึงแม้ว่าพี่โอ๊ดจะไม่เต้นให้กับเรา แล้วไปสวยๆเป็นนางฟ้าก็ตาม
แต่ก็ยังเข้ามา เค้าอยากให้พี่โอ๊ดมาช่วยจริงๆนะ เค้าคิดว่าเค้าทำไม่ไหวแน่ๆ
ขอบคุณพี่แอม ที่เป็นห่วงทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆๆ อยากให้พี่แอมมาอยู่ตอนนี้จัง 
สุดท้ายขอบคุณทุกคนที่เข้ามานะ อย่างน้อยก็ทำให้คนๆนี้ดีใจไปได้อีกหนึ่งวัน
November 08

เริ่ม

ปีสามเทอมสองแล้ว
เร็วเหลือเกิน วันๆแป๊บๆ
เทอมนี้อยากบอกว่าเรียนหนักมากๆเลย
จะไหวมั้ยเนี่ยชีวิตกรู  เฮ้ย!!!!
คนอื่นเค้าหาที่ฝึกงาน ทำงานพิเศษ
ทำแผนธุรกิจ แต่กรูยางนอนอยู่ที่ห้องเฉยๆ
ชีวิตนี้คงเจริญนะ (ด่าตัวเอง)
คิดอ่ะคิดได้นะ แต่ทำไม่ได้ นี่แหละคือตัวเรา
 
จะฝึกงานที่ไหนดีเนี่ยเครียดๆ เกรดก็ต่ำเตี้ย
เหลือเกิน ต่ำจนหอยทากกระโดดข้ามได้
ที่ไหนจะรับเข้าฝึกงานว่ะเนี่ย  กลุ้มๆๆๆ
 
 
 
เอ้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากบอกว่าเข้าหน้าหนาวแล้ว ดีจายหว่ะ
กรูรักหน้าหนาวที่สุดเลย
ผ้านวมหนาๆ เตียงนอนนุ่มๆ ถึงแม้ว่า
จะไม่มีใครมานอนข้างๆก็อบอุ่นดี
ปีนี้สิ่งดีๆอารายจะเข้ามาในชีวิต
ให้ได้จดจำน้า  รออยู่นะจ๊ะน้องหน้าหนาว
 
 

Windows Media Player

down

Loading...